"Smoła" skończyła się pisać 24 stycznia 2015 r.
* * *
czwartek, 19 lutego 2015
Przebudzenie
Przebudzenie zimowe, wciąż wisi, już kilka miesięcy świeci regularnym światłem, wciąż migoczą te barwne cienie.
* * *
* * *
środa, 18 lutego 2015
Iskry w ciemności
Iskry w ciemności
Plany i planiki jak srebrzyste siatki zwieszają się nad głową na granatowym niebie aż po horyzont. Trakcje losów. Kiedy ostatnio miałem wolną chwilę? Może powinienem być jak ten desperado Stańki, żyć na krawędzi, jak ten „skurwysyn, który pierwszy wyszedł na ląd i miał tyle siły, żeby przeżyć”. Też grałem free. Grałem po Andrzeju Mitanie na jednej scenie, metalowej, pod brezentowym dachem, ale nie na lądzie, a na barce STEP-u koło Syrenki. Aha, i grałem z Sudnikiem, tyle że on był na brzegu rzeki pod mostem Gdańskim, a ja siedziałem z jakimiś blachami na wyspie pod pierwszym przęsłem mostu (jak tam dotarłem?), a razem z nami grała 11-osobowa orkiestra. I tak to wszystko namieszała Blaga (Blask!). I było ciemno i była woda i było echo.
Powiedzmy, że to było obok dzisiaj wczoraj w sinawej mgiełce zawieszone kształty ponad dachem.
Wierzę, że w najpośledniejszym miejscu może być iskra geniuszu i boskości. Kometa płonącego bóstwa spadła i rozsypała się po świecie. Ale iskry boskości dotąd tlą się w zakamarkach ciała bogini. Odnajdujemy je w najnędzniejszych, najbardziej trywialnych miejscach, w potłuczonej butelce, w skrzydle ptaka, w jednej nucie piosenki, w pauzie wiersza. Zamieramy oślepieni błyskiem sponad czasu, ze szczeliny nieskończoności.
Nie jest łatwo je dojrzeć. Okulary spadają nam z nosa. Zwykle nosimy stereoskopowe okulary kultury i tradycji. Szkła okularów powodują bliki, oślepiają nas. Obraz rozpada się. Błyski na szkle bierzemy czasem za iskry boskości. Ale żeby zobaczyć te iskry, trzeba zdjąć okulary tradycji i kultury. Iskry błyskają wśród drobnych przedmiotów, jak płatki śniegu, świetliki tak piękne, że zapominamy własnego imienia. Na chwilę z rozwartymi ustami.
* * *
Plany i planiki jak srebrzyste siatki zwieszają się nad głową na granatowym niebie aż po horyzont. Trakcje losów. Kiedy ostatnio miałem wolną chwilę? Może powinienem być jak ten desperado Stańki, żyć na krawędzi, jak ten „skurwysyn, który pierwszy wyszedł na ląd i miał tyle siły, żeby przeżyć”. Też grałem free. Grałem po Andrzeju Mitanie na jednej scenie, metalowej, pod brezentowym dachem, ale nie na lądzie, a na barce STEP-u koło Syrenki. Aha, i grałem z Sudnikiem, tyle że on był na brzegu rzeki pod mostem Gdańskim, a ja siedziałem z jakimiś blachami na wyspie pod pierwszym przęsłem mostu (jak tam dotarłem?), a razem z nami grała 11-osobowa orkiestra. I tak to wszystko namieszała Blaga (Blask!). I było ciemno i była woda i było echo.
Powiedzmy, że to było obok dzisiaj wczoraj w sinawej mgiełce zawieszone kształty ponad dachem.
Wierzę, że w najpośledniejszym miejscu może być iskra geniuszu i boskości. Kometa płonącego bóstwa spadła i rozsypała się po świecie. Ale iskry boskości dotąd tlą się w zakamarkach ciała bogini. Odnajdujemy je w najnędzniejszych, najbardziej trywialnych miejscach, w potłuczonej butelce, w skrzydle ptaka, w jednej nucie piosenki, w pauzie wiersza. Zamieramy oślepieni błyskiem sponad czasu, ze szczeliny nieskończoności.
Nie jest łatwo je dojrzeć. Okulary spadają nam z nosa. Zwykle nosimy stereoskopowe okulary kultury i tradycji. Szkła okularów powodują bliki, oślepiają nas. Obraz rozpada się. Błyski na szkle bierzemy czasem za iskry boskości. Ale żeby zobaczyć te iskry, trzeba zdjąć okulary tradycji i kultury. Iskry błyskają wśród drobnych przedmiotów, jak płatki śniegu, świetliki tak piękne, że zapominamy własnego imienia. Na chwilę z rozwartymi ustami.
* * *
niedziela, 8 lutego 2015
sobota, 7 lutego 2015
poniedziałek, 21 kwietnia 2014
Anty-podróż. Nie-miejsca
Teraz jestem już pewien: samoloty zabijają przestrzeń. Ci, którzy latają samolotami, nie podróżują, ale "zwiedzają", niszcząc piękno i tajemnicę tego świata. Współczesne zaściankowe jet society, które zna Indie, ale nigdy nie widziało Karkonoszy czy południa Francji. Tym większy szacunek dla Paula Theroux, który zjechał pół świata nie korzystając z samolotów, tylko podróżował pociągami i statkami. I chyba taksówką. Taksówką przez Azję.
To dobrze, że teraz rozmawiasz z kimś przez telefon i nie możesz mnie słyszeć. Tak, dobrze, załóż słuchawki, okryj się firmowym kocem i zamknij oczy.
No dobra, wiesz co? Siedzimy obok siebie, patrzymy sobie w twarz, dzielimy ze sobą emocje, powietrze i światło. Ale poza tym, co wiemy o sobie? Jesteśmy jak dwoje pasażerów na sąsiednich miejscach w ciasnym przedziale klasy ekonomicznej podczas długiej podróży. Musimy być dla siebie mili i wyrozumiali, żeby wytrzymać do końca. Prędzej czy później wylądujemy, dotrzemy do terminala, który będzie tranzytem w naszych podróżach i rozejdziemy się do swoich bramek, gate’ów. Dobrze, że masz teraz słuchawki na uszach.
„Chcę tego”, „chcę tamtego” – cały nasz świat jest zawieszony na tym wątłym słówku. Tymczasem coś się dzieje albo nie, reszta to spekulacje, na których zarabiają prawnicy i psycholodzy. Spece od reklamy mówią nam, czego mamy chcieć, a prawnicy i psycholodzy wytłumaczą nam, dlaczego dzieje się coś, czego nie chcemy.
Na lotnisku. Niebo rozerwało się i zasypało nas deszczem słodyczy. Obżarci, turlamy się i kopulujemy w górach gorzkich cukierków, z gasnącymi iskierkami świadomości w oczach. Mapa miasta: anonimowe przestrzenie, pokoje hotelowe, poczekalnie, parkingi i autostrady otaczają zabytki, martwe ruiny kultur oznaczone piktogramami. A niebo? Niebo okazało się podartym foliowym workiem.
"Tak się robi", "tak się nie robi", "tak się dzieje", "tego się nie da" - to złowieszcze "się" zawsze budziło mój niepokój. Jak to coś wygląda? Wyobrażam sobie jakiegoś gigantycznego, włochatego pająka z mnóstwem oczu i czułek, schowanego gdzieś za rogiem wielkiego budynku, jednym z odnóży popychającego nas do zrobienia tego czy tamtego. Coś, co można zobaczyć na rysunkach Alfreda Kubina.
Ale poza tym jest piękny, ciepły poranek, cały w błękitach, żółciach, zieleniach, beżach i czerwieniach, pachnący jakąś orzeźwiającą obietnicą podróży. Niedługo to wszystko "się" zgnije i wkrótce wyrośnie całkiem nowe i czyste
* * *
To dobrze, że teraz rozmawiasz z kimś przez telefon i nie możesz mnie słyszeć. Tak, dobrze, załóż słuchawki, okryj się firmowym kocem i zamknij oczy.
No dobra, wiesz co? Siedzimy obok siebie, patrzymy sobie w twarz, dzielimy ze sobą emocje, powietrze i światło. Ale poza tym, co wiemy o sobie? Jesteśmy jak dwoje pasażerów na sąsiednich miejscach w ciasnym przedziale klasy ekonomicznej podczas długiej podróży. Musimy być dla siebie mili i wyrozumiali, żeby wytrzymać do końca. Prędzej czy później wylądujemy, dotrzemy do terminala, który będzie tranzytem w naszych podróżach i rozejdziemy się do swoich bramek, gate’ów. Dobrze, że masz teraz słuchawki na uszach.
„Chcę tego”, „chcę tamtego” – cały nasz świat jest zawieszony na tym wątłym słówku. Tymczasem coś się dzieje albo nie, reszta to spekulacje, na których zarabiają prawnicy i psycholodzy. Spece od reklamy mówią nam, czego mamy chcieć, a prawnicy i psycholodzy wytłumaczą nam, dlaczego dzieje się coś, czego nie chcemy.
Na lotnisku. Niebo rozerwało się i zasypało nas deszczem słodyczy. Obżarci, turlamy się i kopulujemy w górach gorzkich cukierków, z gasnącymi iskierkami świadomości w oczach. Mapa miasta: anonimowe przestrzenie, pokoje hotelowe, poczekalnie, parkingi i autostrady otaczają zabytki, martwe ruiny kultur oznaczone piktogramami. A niebo? Niebo okazało się podartym foliowym workiem.
"Tak się robi", "tak się nie robi", "tak się dzieje", "tego się nie da" - to złowieszcze "się" zawsze budziło mój niepokój. Jak to coś wygląda? Wyobrażam sobie jakiegoś gigantycznego, włochatego pająka z mnóstwem oczu i czułek, schowanego gdzieś za rogiem wielkiego budynku, jednym z odnóży popychającego nas do zrobienia tego czy tamtego. Coś, co można zobaczyć na rysunkach Alfreda Kubina.
Ale poza tym jest piękny, ciepły poranek, cały w błękitach, żółciach, zieleniach, beżach i czerwieniach, pachnący jakąś orzeźwiającą obietnicą podróży. Niedługo to wszystko "się" zgnije i wkrótce wyrośnie całkiem nowe i czyste
* * *
czwartek, 4 lipca 2013
Subskrybuj:
Posty (Atom)





